از بس تو بچگی بزرگترها سرمون کلاه گذاشتن و هر وقت حوصله جواب دادن نداشتن یا تنبلی شون میامد یا میخواستن بخوابن وسر ما فینگلی ها را به طاق بزنن و برای هر کاری که نمیخواستند   تو بچگی  انجام بدم میگفتن این کار بده ...این گناه داره ....جواب خدا را چی میخوای بدی ....وما بچه های معصوم را میلرزاندند ومیترساندند...حالا که بزرگ شدم دیگه راستش را بخواهید حرفهای دیگران را درمورد خوب وبد کارها قبول نمیکنم وتا خودم تجربه نکنم دست بردار نیستم

اینجوری بود که خواستم یکی از کارهای پر هیجان را تجربه کنم وبه خوب وبدش اصلا گوش نکردم واون چیزی نبود بجز دزدی

تا حالا حس دزدی کردن بهم دست نداده بود البته همیشه از درختهای میوه سر راهم میوه میکندم ومیخوردم و میگفتم حتما صاحبش راضیه که میوه ها را همینجور روی درخت ول کرده تو بچگی تغذیه دوستام را هم از روی محبت میخوردم تا با پرخوری دلشون درد نگیره و گریه کنند حالا هم تا همکارام دیر برسند ترتیب صبحونه ای که اوردند رامیدم  و اینا هیچکدام حس کنجکاوی منو راضی نمیکرد تا...

یک روز صبح که داشتم تو اینترنت ول میگشتم یک مطلب خیلی قشنگ دیدم و شیطونکهای روی سرم شروع به رقص کردند که این خودشه گمش نکنی ... ومنم گمش نکردم

معمولا هر وقت مطلب زیبایی میدیدم مینوشتم که این مطلب از کجاست اما دیدم این بهترین و امن ترین و the best ترین را برای یک دزدی پاکه ...

بنابراین مطلب را با یک copy و بعد paste خوشگل تو وبلاگم زدم و چه حالی داد

کامنتهای خوشگل وکلی به به و چه چه پیشنهادهای فراوان که از مجله newsweek  داشت سرازیر میشد دیگه هیچکسی از چشم درد وآرتروز و دیسک و مهره و شیر ولوله ناله نکرد وداشت خوش میگذشت که ...

نمیدونم چرا یک حس کز کز بهم دست داده بود ...پدرم میگفت دزدها همیشه عذاب وجدان دارند  ..اما این عذاب نبود کز کز بود و احتمالا با عذاب فرق داشت

خلاصه اینکه این کزکز عذاب وجدان باعث شد که بگم باید مینوشتم که مطلب چهار شنبه سوری نوشته من نیست واز جای قرضش کردم و همین الان هم میرم پسش میدم ...

 بعضی ها حاضرش کرده بودند که نزدیک چهارشنبه سوری چاپش کنند که من نذاشتم

....دستم درد نکنه

فعلا در دسترس هم نیستم