سال اول دبیرستان تازه تمام شده بود وداشتم خستگی مدرسه را از تن بیرون میکردم چون اصولا با کلاس ومدرسه ومخصوصا معلمهای عزیزهمیشه مشکل داشتم  ...شرایط اون روزها وبمبارانها باعث شد  کوچ کنیم وبه یک شهر دیگه بریم واینجوری سال دوم دبیرستان را هم گذراندم ونیمه های سال کل خانواده مجددا نقل مکان کردند ورفتند یک شهر دیگه ومن ماندم خانه عمویم تا درس اون سال تمام بشه...

سال سوم را رفتم پیش پدر ومادرم تو  شهرسوم و مشغول درس خواندن شدم ولی سال چهارم  قبول نکردند تو اون مدرسه بمانم چون میگفتند منطقه زندگی شما با این مدرسه وابستگی نداره وباید تشریف ببرید مدرسه ای تو منطقه زندگی خودتون واینجوری بود که چهار سال تحصیل را تو سه تا شهر و چهار تادبیرستان مختلف گذراندم و..........

مهرسال 69 راهم سوار یک تویوتا بودم وداشتم  تدارکات میبردیم برای یکی از شهرهای  عراق چون جورج بوش پدر به عراق حمله کرده بود وایران هنوز تو تردید کمک به عراق وجنگ با امریکا ویا انجام ندادنش بود که بعدها خدارا شکر پشیمان شدند...

تازه این قسمت خوب زندگی من بوده که پر از خاطره ودوستهای است که هنوز هم از دیدنشون لذت میبرم وقسمت تلخ اون بعد از 69 شروع میشه که...

این همه جابجایی واین که تو سنی که عقلت زود به زود هنگ میکنه بخوای به جنگ بری وغیرو را میشه تحمل کرداگر شرایط برای همه یکسان باشه  نه اینکه بعدا ببینی عده ای خاص تو اون شرایط تو داشتن چک میکردند ببینند ایا تو انتورپ باشند براشون خطری نداره یا تو امستردام...

حالا هم  میبینی قراره فرزند تورا هم تو همون شرایط تو قرار بدهند ونوه های متولد اروپای  خودشون را دوباره تو شرایط فرزندهای گرامی خودشون...

 

عشق به سرزمین مادری چیزی نیست که براحتی از دل انسان بیرون بره ولی میتونه اینقدر ضعیف بشه که به بیتفاوتی برسه ....

نوشته شده در پنجشنبه ۱٧ دی ۱۳۸۸ساعت ۱٠:۳٦ ‎ب.ظ توسط محمد ... نظرات ()