٣ فروردین از ایران میروم ،شاید برای همیشه ... 

خیلی حرفها را نوشتم و پاک کردم و سعی کردم تا برسونم چرا داره این اتفاق میافته ولی نمیشد،گاهی باز کردن جراحت مثل شروع جراحت زجر اوره ،رفتن از ایران همیشه برای من تلخ بوده وخواهد بود ،چون وابستگی احساسی زیادی به این سرزمین داشتم و همیشه اینجا برای من دوست داشتنی بوده وهست ،متاسفانه دهه ٨٠ بجز بدنیا امدن پسرم که زیبا ترین اتفاق تمام زندگی من بوده ،تماما درگیری بود ونزول ،نطفه مشکل دقیقا از ٢۴ اسفند ٧٩ بسته شد و سال ٨۴ به اوج خود رسید و نتیجه تمام تلاشها برای گرفتار نشدنم را مرداد سال ٨٩ گرفتم ،یعنی یک دهه تمام ،حالا داریم وارد سال ٩٠ و دهه جدید میشویم و من دارم از اینجا میرم  واین را به فال نیک میگیرم،هرچی هست از خیلی از شرایط  که تقریبا ماحصل بیست سال زحمتم را خراب کردند دور میشوم ،خودم و پسرم برای همیشه  ،تو این اتفاقات قبول دارم بعضی کارهای من هم شدیدا اشتباه بوده ولی هرچی بود اتفاق بود نه برنامه ،واین فرق اساسی من با کسانی بود که با برنامه مشکل درست میکنند ، هر چند مشکل دیگه تمام شده و کسی نمیتونه به من صدمه ای برسونه ولی اتفاق سال گذشته در کهریزک جرقه رفتن را توی ذهن من روشن کرد و رفتم دنبال مهاجرت و وقتی مرداد ٨٩ اول از دادگاه تبرئه شدم وبعد از چند روز اقامت درست شد تمام هفت ماه گذشته تو دوراهی رفتن یا ماندن گیر افتادم ، برای من که سالها هر تجربه ای که تو ایران امکانش بود کسب کردم از تلخ ترین تا شیرین ترین تجربه ها ،چیز جدیدی برایم نبود که مرا وادار به تحرک واشتیاق به زندگی کند و فکر میکنم این رفتن چالش جدیدی تو زندگی من میشه که هرچند شاید شروع سختی داشته باشه ولی در نهایت نه تنها من بلکه بیشترین استفاده را پسرم میبره که تو دنیای دیگه ای با روابط جدیدی زندگی میکنه که قانون حرف اول را میزنه نه ادمها و این عامل بیشترین درصد انگیزه من برای رفتنم بود ،هیچ چیز برای پدر ومادرها از خوشبختی واسایش فرزند لذت بخش تر نیست !!!!! ...........،احتمالا تا بخواهم جای پای خودم را سفت کنم مدتها طول بکشه واز این دنیای مجازی لذت بخش دور میشم و دیگه نمیتونم بیام و این خستگی روح را با چند خط خالی کنم  ،فعلا  هم یک ماه مرخصی دارم و اگر همه چی خوب پیش بره دیگه برنمیگردم و اینجا رااز ترس بعضی مشتریهای یواشکی  خصوصی کردم ؛این مطلب را هم از قبل اماده کرده بودم تا زحمت نوشتن نداشته باشم تا روزی که بتونم گلیم خودم را اب بگشم ،و خوشحالم که تو بدترین شرایط زندگی به پرشین وارد شدم و دوستای خوبی پیدا کردم ، .... فخرالسادات قجر که همیشه اولین بود ان سوی افقهاکه انگیزه زیادی برای نوشتن به من میداد،تب حرف که صداقتش حرف اول را میزد،شیطان که غصه هایش را شریک بودم،سما که نکته بین بود وکاشکی اینجاراببیند ،هودیچکا که سایه وار همیشه بود ، افسون که با فیس بوک اشنایم کرد،عمه شیدا که فعلا کم پیداست وبقیه که هر کامنتی لذت ساعتها هم کلامی را بوجود میاورد .... البته این خداحافظی نبود چون دوباره میام حتی با کامنتی شده و فقط مروری به انچه داشتم وشد بود وقدردانی از همه... 

امیدوارم عید را به خوشی وسلامت بگذرانید و هرچه میخواهید همان شود . سال جدید به همه دوستان مبارک باشه......